Foro colegio de Maipo

Latałem kiedyś dużo służbowo. Sprzedaż, spotkania z klientami, te wszystkie korporacyjne historie. Ale od dwóch lat pracuję zdalnie i jedyne lotnisko, które widzę, to to w serialach. Aż do zeszłego piątku. Dostałem wezwanie do Berlina – jedna ważna umowa, obecność obowiązkowa, żadnych wymówek. No to pojechałem. Wrocław, lot o 18:20, powrót następnego dnia rano.

Wylądowałem na lotnisku z dwugodzinnym wyprzedzeniem. Jak to ja – przewidujący, spakowany, z powerbankiem i sucharkami. Odprawa, kontrola, kawa. I wtedy na tablicy pojawił się komunikat: opóźnienie. Najpierw pół godziny, potem godzina, w końcu dwie. Klienci wściekali się w mailach, ja siedziałem przy bramce 7 i patrzyłem w sufit.

Nuda. Taka lotniskowa, specyficzna nuda – wszyscy wokół ciebie gdzieś lecą, a ty siedzisz i czekasz. Włączyłem telefon. Przejrzałem Instagrama, potem LinkedIn (masakra), potem wiadomości. I wtedy przypomniało mi się, że w zeszłym tygodniu kolega z dawnych czasów, Bartek, wysłał mi jakąś wiadomość o kasynie online. Wyśmiałem go wtedy. Ale teraz? Teraz miałem czas.

Przekopałem czat. Bartek napisał: ,,Ziom, ściągnij sobie vavada aplikacja, jest całkiem przyjemna. Nie musisz wpłacać majątku". Link wisiał niebieski i kuszący.

Pomyślałem – do cholery. Mam dwie godziny, powerbank naładowany, a kawa już nie działa. Kliknąłem. Pobrałem apkę w kilkanaście sekund. Vavada aplikacja uruchomiła się szybko, interfejs był logiczny, bez tych wszystkich dzwonków i gwizdków, które zwykle męczą w takich miejscach. Zarejestrowałem się – podałem maila, numer telefonu, wymyśliłem hasło. Zajęło to tyle samo czasu co zamówienie pizzy.

Wpłaciłem stówkę. Sto złotych. Tyle wydałem na lotniskową kawę i kanapkę, która smakowała jak karton. Pomyślałem: ,,Albo wrócę do domu i zapomnę, albo przynajmniej zabiję czas".

Zacząłem od prostych automatów. Nic skomplikowanego – symbole owoców, siódemki, dzwonki. Stawiałem po 2-3 złote. Kręciłem i czekałem. Przez pierwsze pół godziny było nudno. Wygrywałem 8 złotych, potem traciłem 12. Saldo spadało powoli do około 70 złotych. Już miałem zamknąć apkę, kiedy zauważyłem zakładkę z grami na żywo. Nie wiedziałem, że w vavada aplikacja jest coś takiego.

Kliknąłem. Zobaczyłem prawdziwego krupiera, prawdziwy stół, prawdziwe karty. To nie była animacja – to był stream. Facet w koszuli, z profesjonalnym gestem, rozdawał karty do bakarata. Nie znałem zasad, ale obok było wytłumaczenie. Postawiłem małe – 10 złotych na gracza. Krupier odkrył karty.

Wygrane.

Postawiłem jeszcze raz, tym razem 20 złotych. Znowu wygrane.

Saldo podskoczyło do 120 złotych. Byłem zaskoczony. To nie były jakieś wielkie emocje, ale działało. Czułem się trochę jak w tych filmach o kasynach w Las Vegas, tylko że siedziałem na lotnisku we Wrocławiu, obok pani z walizką na kółkach i dzieciakiem, który grał na tablecie.

Postawiłem kolejne 20 złotych. Tym razem na bankiera. Krupier rozdał. Karty pokazały remis – zwrot stawki. Żaden zysk, ale żadna strata. Postawiłem jeszcze 30 złotych na gracza.

Karty poszły. As i dziesiątka – naturalne 21. Wygrałem 60 złotych.

Saldo: 220 złotych.

W tym momencie ogłosili, że samolot do Berlina rozpoczyna boarding. Idealne wyjście. Zamknąłem vavada aplikacja, wypłatę zleciłem już w kolejce do wejścia na pokład. Przelew wszedł na karte zanim jeszcze samolot oderwał się od ziemi.

W Berlinie byłem przez 16 godzin. Podpisałem umowę, zjadłem kolację z klientem, spałem trzy godziny w hotelu i wróciłem. Ale ta dwugodzinna przerwa na lotnisku? Została ze mną na dłużej.

Bo nie chodziło o te 220 złotych. Chodziło o to, że w miejscu, gdzie wszyscy się denerwują, spieszą, trzaskają laptopami i narzekają na opóźnienia – ja znalazłem chwilę dla siebie. Małą przestrzeń, w której nie liczyły się terminy ani klienci. Tylko karty, krupier w kolorowej koszuli i to uczucie, że akurat dzisiaj mam farta.

Czy polecam vavada aplikacja? Tak, ale z głową. Dla mnie to była rozrywka w sytuacji awaryjnej – nudy totalnej. Nie gram codziennie. Nie wpłacam więcej niż jestem w stanie stracić. I zawsze, ale to zawsze, wypłacam wygraną od razu. Mam zasadę: kasa na koncie to kasa bezpieczna. Kasa w grze to już nie moja.

Po powrocie do domu kupiłem żonie bukiet róż. Nie dlatego, że musiałem. Dlatego, że mogłem. I że ta mała, lotniskowa przygoda przypomniała mi, jak to jest zrobić coś nielogicznego, spontanicznego. A potem wrócić do normalności z uśmiechem.

Samolot i tak by odleciał. Ale ja odleciałem z nim trochę lżejszy. I z paroma złotymi więcej na koncie. Czasem wystarczy tyle.