10 saniyəlik cəsarət

[choetmoa.m.t.hich]

Həmin gün işdən çıxanda iki saat tıxacda qaldım. Bakının o məşhur tıxacları – Zığ yolunda hər şey donub qalmışdı. Maşında oturmuşam, sükanı sıxıram, radioda bir-iki mahnı qoyublar təkrar-təkrar. Yorğunluqdan gözlərim keymişdi. Özü də həmin gün şirkətdə yoxlamanın nəticələri açıqlanmışdı – mənim departamentim bonusdan kəsilib. Səbəb? Rəisimizin sözlərinə görə, "ümumi səmərəlilik aşağı düşüb". Kimin günahı olduğunu soruşmadılar, sadəcə kəsdilər. Evdə üç uşaq, kredit, bir də mənim bu yorğun halım. Bəzən elə gəlir ki, həyat bir dairədir – fırlanır, fırlanır, amma yerindən tərpənmirsən.

Evə gəldim saat doqquzda. Yeməyi qızdırdım, uşaqları yatırtdım. Yoldaşım da üzümü görüb bir şey demədi, çünki bilirdi ki, söz dəyməz. Oturduq mətbəxdə, içdik bir stəkan çay. Dedi: "Nə düşünürsən?" Mən dedim: "Heç nə." Əslində fikirləşirdim ki, bonus gedib, növbəti ay necə keçinəcəyik. Yuxuya gedəndə belə o fikirlər beynimdə idi.

Gecə üçdə oyandım. Birdən, heç bir səbəb olmadan. Yoldaşım yatırdı, uşaqlar da. Qalxdım, mətbəxə keçdim, su içdim. Telefonuma baxdım – heç bir bildiriş yox idi. Amma bir qəribə maraq hissi var idi içimdə. Hardansa xatırladım ki, tıxacda gözləyərkən sosial şəbəkədə mostbet aviator haqda bir paylaşım görmüşdüm. Nə idi bu "Aviator"? Bəyəndim adını. Uşaqlıqda təyyarə modelləri yığardım. Hərdən düşünürəm ki, o vaxt niyə davam etmədim. Bəlkə də pilot olardım. Həyat məni başqa yerə aparıb.

Axtarışa yazdım: mostbet aviator. Sayt açıldı. İlk baxışdan başa düşdüm ki, bu sadə bir oyundur. Təyyarə uçur, əmsal artır, sən isə vaxtında "çıx" düyməsini basmalısan. Geciksən – təyyarə partlayır, pulunu itirirsən. Riyaziyyat sadə, psixologiya isə mürəkkəbdir. Qeydiyyatdan keçdim, adımı yazdım, nömrəmi təsdiqlədim. 30 manat depozit etdim. Düşündüm: "Bugünkü yemək puludu. İtirsəm, sabah süd almaram."

İlk raund. Qoydum 2 manat. Təyyarə 1.2x-ə çatdı – çıxdım. 0.40 manat qazanc. Gülməli. İkinci raund – 3 manat, 1.5x-də çıxdım – 1.5 qazanc. Üçüncü raund – 5 manat, 2x gözlədim – 5 manat qazanc. Yavaş, amma sabit. Bu mənə xoş gəldi. Heç kimlə yarışmırsan, sadəcə təyyarə ilə sən. Sonra bir raundda qərar verdim: "Bir az risk edim." 10 manat qoydum, gözlədim 3x-ə qədər. Ürəyim döyünürdü. 3x-ə çatanda çıxdım – 30 manat qazandım. Balans 60 manat. Əllərim bir az titrəyirdi. Gecənin dördü idi.

Həyəcan böyük idi. Ancaq bu oyun mənə işdəki yoxlamaları, bonus kəsilməsini, tıxacları unutdurdu. Sadəcə mən, təyyarə və bir düymə. Saat keçirdikcə riskim artırdım. 10x gözlədim – çıxdım. 15x gözlədim – bir raundda 80 manat qazandım. Bəs niyə dayanırdım? Çünki bilirdim ki, həddi aşsaq, hamısını itirəcəm. mostbet aviator mənə bir dərs öyrətdi – həyatda da belədir. Vaxtında çıxmağı bacarmalısan. Nə tez, nə gec. Məhz orta nöqtəni tapmaq.

İki saat ərzində 30 manatı 420 manata çatdırdım. Gecə beş idi. Pəncərədən sübh açılırdı. Mən mətbəxdə oturmuşam, çayım soyuyub, ekrana baxıram. Balansda 420. Dörd yüz iyirmi manat. Bu, mənim üçün yarım maaş deməkdi. Nə etdim? Düyməni basdım. Hamısını çıxartdım. Sonra telefonu stolun üstünə qoyub söykəndim. Gözlərimi yumdum. Düşünürdüm: "Bu gecə niyə oyandım? Niyə məhz bu oyunu açdım?" Bilirdim, bu sualların cavabı yox idi. Sadəcə şans. Amma o şansı mən yaratmışdım. Çünki cəsarət etmişdim.

Ertəsi gün işə getmədim. Özümə xəstəlik aldım. Səhər banka getdim, 400 manatı kreditin bir hissəsinə qoydum. 20 manat ilə uşaqlara bazar günü piknik vəd etdim. Yoldaşıma dedim: "Rəis bonusu geri qaytardı." İnandı. Bilirəm, yalan dedim. Amma o yalanın arxasında bir həqiqət var idi – mən həqiqətən qazanmışdım. Və uduzmaqdan qorxmamışdım.

Bir neçə gün sonra yenə açdım mostbet aviator. Bu dəfə 20 manat qoydum. Beş dəqiqəyə hamısı bitdi. Gülümsədim. "Oldu," dedim. "O gecə kifayət idi." İndi hərdən oynayıram, amma 10 manatdan çox atmıram. Bəzən uduram 20-30 manat, bəzən uduzuram. Fərqi yoxdu. Çünki başa düşdüm ki, mostbet aviator mənə puldan daha çox şey verdi – özümə inam. İşdə bonus kəsəndə dəhşətə gəlirdim. İndi isə... bilirəm ki, bir gecədə 420 manat qazana bilərəm. Bu o demək deyil ki, qumar asılılığım var. Yox. Bu o deməkdir ki, mən cəsarət edə bilirəm. Vaxtında risk ala bilirəm. Və ən vacibi – vaxtında dayana bilirəm. O təyyarə partlamamış çıxmağı bacarıram. Həyatda da belədi, elə deyilmi? Bəzən ən böyük uduş "çıx" düyməsini basmağı bacarmaqdır. Mən o gecə bacardım. Və indi bilirəm ki, nə olursa olsun, həyatda hər şeyi itirmək mümkün deyil. Çünki ən dəyərli şeylər – ailəm, sağlamlığım, uşaqlarımın gülüşü – bunları heç bir təyyarə aparıb partlada bilməz. Onlar mənimlədi. Qalanı isə sadəcə əmsallar və rəqəmlər. Onları qazanmaq da olar, itirmək də. Mən seçdim qazanmağı. Amma itirsəydim də, yenə də mən qalib olardım. Çünki cəhd etmişdim. Və bu, hər şeydən vacibdi.